Ik ben een meisje van contrasten. Mijn muzieksmaak staat in contrast met m'n overall look, ik ben sociaal, houd van uitdaging en ben een doorzetter, maar ik ben ook zo introvert als het maar zijn kan. En hoewel ik zó gelukkig ben met mijn leven momenteel en ik een tingeling van blijdschap kan voelen om de kleinste dingen, was het de laatste paar maanden veel te somber in m'n hoofd.

Nu ben ik pas twintig en ben ik nog laaang niet toe aan kinderen, maar ooit wil ik ze wel graag. Over zo'n vijf tot tien jaar. Meer neigend naar de tien jaar, want ik wil nog zoveel van de wereld ontdekken, zien en na mijn afstuderen heerlijk vrij zijn en keihard werken aan mijn carrière. Maar ooit zijn kinderen meer dan welkom. Ik zou graag één of twee kinderen willen, maar je weet natuurlijk nooit hoe het daadwerkelijk gaat lopen. In de onderstaande brief ga ik het hebben over één kind, omdat dat makkelijker is.


Hey lief (want dat ben je zeker weten), toekomstig kind,

Ik hoop allereerst dat het goed met je gaat. Dat je blij zijn en dat we met z'n vieren (jij, een broertje of zusje, papa en ik) een fijn gezin kunnen vormen waar we eerlijk tegen elkaar kunnen zijn, iedereen zijn steentje bijdraagt en dat er open kan worden gesproken over dingen, maar dat er ook fouten gemaakt kunnen worden (al zijn het er tien) en niemand ooit het gevoel heeft niet goed genoeg te zijn. Ik zou een gezin willen dat zondag met z'n allen uitgebreid ontbijt en 's avonds vaak nog even een kop koffie of thee drinkt na het eten om te kletsen over van alles en nog wat, zoals ik dat zelf nu doe. Ik hoop dat je het leuk gaat vinden op school, of dat nou de basis- of de middelbareschool is. En tijdens het studeren. Ik hoop dat je vrienden hebt waarbij je 100% jezelf kunt zijn en onthoudt: kwaliteit is belangrijk dan kwantiteit als het op vriendschappen aankomt. Ik hoop dat je je eigen weg durft te gaan en niet anderen blindelings volgt. En dat je meer zekerheid over jezelf hebt dan dat ik dat had toen ik veertien/vijftien was. You'll need it, kinderen kunnen zo gemeen zijn.

Ik hoop dat je op een sport zit die je leuk vindt. Voetbal of zo (waar je vader je dan heen brengt als je nog jong bent, want ik ga dat op zaterdagochtend écht niet doen), of dansles. En of je dan een jongen of meisje bent, dat maakt me helemaal niks uit. En ik hoop dat je lekker kind kunt zijn; buitenspelen, dingen ontdekken, gekke dingen verzinnen. En dat je, vooral in je eerste jaren als kind, niet teveel wordt beïnvloed door alle technologie van tegenwoordig. Geen iPhone tot je 11 bent. Minstens. 😋

Ik kijk zo uit naar het moment dat ik je over mijn eigen leven kan vertellen. Dat ik je vertel over de jongens waar ik verliefd op ben geweest, de bijzondere dingen die ik meegemaakt heb en het allerleukste: mijn levenslessen aan jou doorgeven en vertellen over hoe ik je vader heb ontmoet. Dat weet ik natuurlijk nu ook nog niet 100% zeker. Of misschien wel, who knows (want, duh?!?! klik). Ik hoop erop. :)
En dat ik je veel van de wereld kan laten zien, dat je respect hebt voor de mensen om je heen en voor die van ver komen en hun bijbehorende cultuur. Ik hoop dat je kan opvoeden tot iemand die hard wil werken en altijd voor de volle honderd procent gaat voor wat hij of zij wil bereiken. Ik zal je altijd supporten.

Toekomstig kind, ik hoop dat je gelukkig bent en dat ik daar een groot aandeel in heb. Misschien dat je ooit wel op m'n blog terechtkomt, of dat je foto's tegenkomt van me of andere dingen ziet op het internet die ik gemaakt of gedaan heb. Je zal hopelijk veel positiefs over me vinden (werkgerelateerd). Tot over een flink aantal jaar!

Liefs,

Romana ♥ 

Dit keer geen uitgebreide terugblik op 2017, want ik wil liever schrijven over de dingen die ik het afgelopen jaar heb geleerd. Want dat zijn er veel. 

Hola, long time no see, once again. Om het maar meteen duidelijk te hebben: dit wordt geen blogpost over mijn break-up (wat de titel je misschien wel doet denken), maar het is wel één van de main topics in mijn zomervakantie van 2017 geweest. En daarnaast vind ik het wel een leuke woordspeling. En óók zit ik eigenlijk nog steeds een beetje in de post-break-up fase (dus, is het nog wel een béétje toepasselijk). Maar dat is niet perse slecht, want bij een break-up hoort namelijk ook afsluiten en verdergaan, en dat is wat ik de afgelopen weken zeker gedaan heb. De conclusie hiervan: ik voel me inmiddels eigenlijk best wel heel goed. En in dit artikel ga ik terugblikken op mijn zomervakantie 2017. The good ánd the bad.

Voor zij die mij een beetje kennen is het geen verassing als ik zeg dat Italië mijn favoriete vakantieland is. Ik ben Italiaans (lang leven een dubbele nationaliteit) en ik leer de taal. Ik ben ook al aardig op weg en ik weet veel meer dan ik altijd denk. Als iemand me vraagt om Italiaans te praten, klap ik eerst altijd dicht, maar als ik eenmaal begonnen ben, kan ik niet meer stoppen. Ik vind 't Italiaans écht een van de mooiste talen ter wereld. (Happy me die nu een vriend heeft die Italiaans is en dus 24/7 Italiaans tegen me kan praten. En als die dat doet, voel ik me ongeveer zo.)

Ik ben er van overtuigd dat iedereen wel één of meerdere ideeën heeft waar hij/zij niks of weinig mee doet. Van die ideeën die één enkele keer door je hoofd flitsen, na enige tijd altijd weer terugkomen of waar je eigenlijk veel te veel aan denkt (aangezien je toch denkt er nooit écht wat mee te gaan doen). Ik heb een tal van dit soort ideeën waar ik om verschillende redenen nog nooit iets mee gedaan heb of ga doen. Ik bedacht me dat het misschien wel leuk is om ze te delen in een blogartikel. Het is misschien een beetje treurig om te lezen, want waarom zou ik mijn ideeën niet kunnen/willen realiseren? Uiteraard is overal een reden voor en misschien helpt het opschrijven van deze onuitgevoerde ideeën mij juist om ze wellicht te realiseren. Who knows! Lees gauw verder als je benieuwd bent. (Word trouwens erg moe van die afgezaagde leads van mij, hoor. Sorry guys, moet weer even in de blog vibe komen...)

Thinking about getting a tattoo brings me back to the time when I was 14 years old and obsessed with piercings, dying the ends of my hair red, smoking cigarettes and... - obviously - tattoo's. When I was 14 I clearly felt the need to be different. Now, four years later, I have changed a lot. I look no different from other people (no facial piercings, coloured hair, alternative clothing style, etc.) and also I don't feel the need to look any different, but on the other hand, I guess I'm just different in my very own way. Also, I think my dad just talked me out of it, of getting a tattoo. Well, surprise surprise (and sorry dad), but I'm - again - thinking about getting a tattoo!

And yet again I proved myself how quickly my moods change. A few days ago I felt ridiculously depressed (see my previous article, haha), but here I am: a lot happier and excited for life again. Phew. I think my mood swings are majorly just caused by post-teenage hormones and many insecurities, that sometimes - obviously - take over. Luckily my depressed moods have always been temporary and I'm glad to be back on track again. And also, sometimes it takes just one fun day, one message from a special person or one sweet comment about your appearance to feel happy again (just as it takes one negative comment to go down hill...). And I can prove my statement by the fact that last Sunday was such an amazing day and made me really happy. And so this article is a dedication to my happy Sunday, 17-01-2016.

Lately I have been thinking a lot about who I want to be and what I want with this life I am living. Fact is that I am a thinker and a dreamer and so that's what I do. Yesterday evening, just before I went to sleep, I made a list on which I wrote long- and short-term 'goals' that'll help me with becoming a better version of myself and with defining myself as a person. These things are very random and completely out of order as well. Let's go!

I think I have a love/hate-relationship with tags. They're usually fun to answer and the more you make of your own answers, the more interesting it is to read. Though, I also 'see' tags as a sort of back-up for when you don't have the inspiration to write about something else. With this tag that's not really the case though, I really liked the questions when I read Hester's version of this tag on her blog. And so I'd like to answer them myself. So, here are some answers to questions I've never been asked before.

For all the bloggers and writers out there: ever had moments where you knew what to write about, but didn't know how to start? That's my problem right now, though this is actually a way to start my blog post, haha. So, anyway, I thought it'd be nice to dedicate an article to my very own happiness, because damn, happiness is all around me lately and I feel so full of life and in peace with myself. It's great. In order to share my happiness with you, here's a list of the things that currently make me super happy!

Gosh, such a long title. - Yes, it's true, in this article I am going to give you a book review! Not many people know I actually love love love reading. It's just that I never take the time to actually grab a book and read. When I'm on vacation though, I easily finish a book a day.

When I was in Italy last year, I read this book called 'Easy', written by Tammara Webber (in Dutch it's called 'Makkelijk'). I immediately loved the story, the characters in the story and how the story was written/told. You might be curious what this 'oh so lovely' book is about, so I searched for a summary of the book (yes, way too lazy to write a summary myself):
''When Jacqueline follows her longtime boyfriend to the college of his choice, the last thing she expects is a break-up. After two weeks in shock, she wakes up to her new reality: she’s single, attending a state university instead of a music conservatory, ignored by her former circle of friends, stalked by her ex’s frat brother, and failing a class for the first time in her life.

Her econ professor gives her an email address for Landon, the class tutor, who shows her that she’s still the same intelligent girl she’s always been. As Jacqueline becomes interested in more from her tutor than a better grade, his teasing responses make the feeling seem mutual. There’s just one problem—their only interactions are through email.

Meanwhile, a guy in her econ class proves his worth the first night she meets him. Nothing like her popular ex or her brainy tutor, Lucas sits on the back row, sketching in a notebook and staring at her. At a downtown club, he disappears after several dances that leave her on fire. When he asks if he can sketch her, alone in her room, she agrees—hoping for more.

Then Jacqueline discovers a withheld connection between her supportive tutor and her seductive classmate, her ex comes back into the picture, and her stalker escalates his attention by spreading rumors that they’ve hooked up. Suddenly appearances are everything, and knowing who to trust is anything but easy.'' (source)