School is taking over! Nee, om heel eerlijk te zijn valt het allemaal wel mee eigenlijk. Behalve het feit dat de dagen ontzettend lang zijn, heb ik tot nu toe helemaal niet zoveel huiswerk moeten maken en een  fijn ding is dat ik elke vrijdag standaard vrij ben. En daar kan ik prima aan wennen. Aan alles trouwens, iedereen in de klas is zo onwijs aardig en de vakken zijn ook (bijna) allemaal erg leuk. Het is gewoon de zin die ontbreekt aan het eind van de dag, als ik 18:00 uur thuis ben, wel wát huiswerk heb dat af moet en dan ook nog moet eten. Het is dan al gauw rond half 9 en heb ik echt geen zin om nog iets te doen, zelfs geen leuke dingen zoals bloggen. Maar, de reden dat ik nu (onder schooltijd; niemand doet wat en mijn groepje is al klaar met de opdracht) wel een artikel aan het typen ben, is omdat ik jullie maar al te graag wil vertellen over waar ik gister dan eindelijk naar toe ben geweest: het Three Days Grace concert!

Jaaaa, ik ben naar Parijs geweest! Parijs bezoeken staat op mijn bucketlist en dankzij school kon ik dat puntje doorstrepen. Ik ben naar Disneyland gegaan, ik heb door Parijs gelopen, maar het hoogtepunt was toch wel dat ik de Eiffeltoren heb gezien! Ik kan niet wachten om jullie over het reisje te vertellen en foto's te laten zien, so let's start!

Even een goed moment om van me af te schrijven, want ik zit op dit moment een klein beetje met mezelf in de knoop. Afgelopen dagen was ik zó vrolijk, (En als ik klaar ben met deze post vast ook weer.) en dan opeens... Bam, al het blije gevoel weg. Wacht, laat ik bij het begin beginnen...

Afgelopen woensdag moest ik al om 6 uur opstaan omdat ik om kwart over 7 in het ziekenhuis moest zijn. Die dag werd er namelijk een kijkoperatie uitgevoerd voor mijn stembanden. Daar is namelijk iets mee, maar om zeker te zijn van de 'diagnose' moest er dus eerst een kijkoperatie worden gedaan.


Zo gezegd zo gedaan, mijn wekker ging om half 6, (Moe dat ik was!) en ik zat om half 7 in de auto op weg naar het ziekenhuis. Ik was behoorlijk zenuwachtig, onder andere omdat ik niet zo'n sticker had gekregen waardoor de huid op je hand verdoofd voor het infuus, maar zo'n operatie is sowieso al zenuwslopend. Gelukkig kreeg ik in mijn (Eigen! Lekker luxe!) uitrustkamer zo'n sticker voor op mijn hand. Ook moest ik een paar pillen slikken. Na ongeveer een uurtje was het zover, ik werd naar een zaal gereden waar je klaar werd gemaakt voor de operatie. Ik kreeg plakkertjes op m'n borst, mijn bloeddruk werd gemeten en uiteindelijk moest dan echt dat rot infuus in mijn hand. Ondanks de verdovende sticker voelde ik toch de prik, maar het viel gelukkig wel mee. Voor ik het wist, viel ik in slaap.

Toen werd ik wakker. Ik kon niet lang wakker blijven want ik viel telkens weer in slaap. wat heel irritant was. Mijn keel deed een beetje pijn, ik was duizelig, maar voor derest ging het goed met me. Ik werd terug gereden naar mijn eigen uitrustkamertje, waar ik 4 uur moest blijven om uit te rusten. Toen mijn vader (Die natuurlijk mee was.) en ik ons begonnen af te vragen wanneer we ein-de-lijk naar huis mochten, kwam er een verpleegster vertellen dat de arts, die mijn operatie voor het grootste deel had uitgevoerdt, nog een gesprekje met ons wilde over de uitslag van de kijk operatie. Helaas was hij pas klaar om 5 uur met alle operaties, en daarna kon hij pas komen. We moesten dus nog 4 uur wachten, in dat kleine, saaie kamertje.

Ik had me inmiddels aangekleed en ik voelde me prima, het infuus was losgekoppeld, maar zat nog steeds in mijn hand wat erg irritant was. Na een tijdje kwam eindelijk de arts binnengewandeld. Hij vertelde dat het toch is wat hij dacht dat het was: Scheurtjes in mijn stembanden, die er door middel van nog een operatie, verwijderd kunnen worden. Maar dan kan ik wel een week niet praten. Maar dat heb ik er echt voor over. Wel jammer is dat één scheur waarschijnlijk niet weg kan worden gehaald, maar mijn stem zal wel flink verbeteren! Dat zei de arts.


Het is nu een dag na de operatie en ik voel me prima. Helaas had ik tijdens het avond eten even een 'down-momentje' omdat er werd gezegd dat ik geen wonderen moet verwachten. (Wat ik stiekempjes wel deed, that's me. ^^) Met andere woorden, ik werd van mijn roze wolk afgetrapt. Maar omdat ik dit nu lekker van me afgeschreven heb, (En het is ook gezegd tegen me tijdens het avond eten.) realiseer ik me dat ik inderdaad geen wonderen moet verwachten. Mijn stem zal echt wel goed genoeg veranderen. (Zo goed dat mensen niet meer vragen wat er met mijn stem is.) En het komt allemaal echt wel goed. Er kan in ieder geval iets aan gedaan worden, en dat vind ik zó onwijs fijn. Zo fijn dat ik sinds gisteravond weer helemaal mezelf ben: vrolijk. En dat wil ik graag zo houden, dus ik blijf positief en ik wacht wel gewoon af, mijn stem wordt heus wel beter, het komt allemaal goed.


Dit is een van de dingen die ik zo fijn vind aan bloggen, het van mij af kunnen schrijven van mijn gevoelens. Thank you my dear blog. ♥  En ik bedank ook jullie, voor het lezen van mijn -niet altijd zo interessante, zoals misschien deze?- artikeltjes. THANK YOU!



Afbeeldingen: WeHeartIt

Al zolang ik mij kan herinneren heb ik een hese stem. Misschien denk je nu: ''Nou en?'', maar mij heeft het heel onzeker gemaakt. Er zijn verschillende dingen gebeurd die me maken wie ik nu ben. Hoe vervelend ik het ook vind om mezelf te zo te omschrijven, diep in mijn hart is het wel zo. Ik ben een stil, onzeker meisje, voor de mensen die mij niet goed kennen. Begrijp me niet verkeerd, ik klets heel veel met vriendinnnen en ik dúrf (Als het moet.) wel met mensen te praten en ik vind het ook echt wel super leuk, maar ik ben zo onzeker over mijn stem.


Afgelopen woensdag ben ik naar de kno-arts geweest. Na langer dan een uur te moeten wachten, was ik eindelijk aan de beurt. De arts ging met een apparaat naar mijn stembanden kijken, omdat mijn stem heel erg hees is. Naast een arts was er ook een logopediste. Ik moest een paar vragen beantwoorden en een lijst invullen, over mijn stem 'probleem' en hoeveel invloed het heeft op mijn (sociale) leven.
Na een tijdje zei de arts dat er waarschijnlijk 'groeven' of een soort kuiltjes in mijn stembanden zitten. Maar om dit zeker te weten moet ik een kijk-operatie ondergaan op 31 oktober. Na die operatie kan ik een week niet praten. Maar, als er groeven in mijn stembanden zitten, kunnen die eruit gehaald worden en is de heesheid in mijn stem hoogstwaarschijnlijk weg! Jeej! Helaas is daar wel nóg een operatie voor nodig en ben ik voor een hele lange tijd mijn stem kwijt. Hoelang die 'tijd' duurt weet ik niet, maar Jan Smit had precies hetzelfde als ik en die mocht een half jaar niet zingen....
Gelukkig is zingen anders dan praten.


Eerlijk gezegd hoop ik dat er groeven in mijn stembanden zitten, want dan kunnen die verwijderd worden. Dat ik mijn stem voor een lange tijd niet kan gebruiken als ik de tweede operatie onderga, vind ik wel vervelend, maar ik heb het er absoluut voor over! Stel je voor, dan hoef ik nooit meer onzeker te zijn over mijn stem, durf ik vanalles te roepen, ben ik niet stil meer... Dan kan ik gewoon mezelf zijn. En ik beloof dat ik dan de jongen aanspreek die ik leuk vind... Hihi. ♥


Ik weet natuurlijk nog helemaal niet of de tweede operatie wel plaatsvind, daarvoor moet eerst die kijk-operatie worden uitgevoerd. Die vind, zoals ik al zei, plaats op 31 oktober. De zenuwen vallen wat betreft die operatie wel mee. Ik ben wel vaker geopereerd.

Ik ben super excited en ik hoop dat het goed gaat en dat het kan worden opgelost. Ook hoop ik dat ik niet voor een al te lange tijd mijn stem kwijt ben. Ik hou jullie op de hoogte!


Afbeeldingen: WeHeartIt

Hey allemaal,
ik ben vorige week zaterdag teruggekomen van mijn vakantie in Turkije met mijn vader, zijn vriendin en broertje en zusje. Het was echt een geweldige vakantie. Ik heb tijdens die vakantie veel dingen meegemaakt. Ik heb veel gezien en foto's gemaakt, en ik wil dit alles met jullie delen.

Het hotel waar is was is in 1 woord: Fantastisch! De mensen waren super aardig, het was warm en het was prachtig. Ik mis het best wel en het liefst wil ik terug.
Het hotel waar ik mijn vakantie doorbracht heet Korumar. Het is een prachtig hotel met een supergroot zwembad en het ligt aan de kust, dus je kunt ook in de zee zwemmen. Het is all-inclusive, dit betekent dat je 'gratis', of beter gezegd onbeperkt kunt eten en drinken. s'Ochtends is er een groot buffet met van alles en nog wat: Pannekoekjes, verschillende kazen, ommeletjes, broodjes, fruit etc. In de loop van de dag kun je verschillend eten bestellen, van een hotdog tot salades en rond 4 uur is er een High tea met thee en koekjes. s'Avonds is er weer een buffet waar je van alles kunt kiezen, maar meestal is er een speciaal gerecht, zoals pasta of Indisch. De hotelkamer waar je verblijft wordt elke middag schoongemaakt en de mini-bar wordt aangevuld met frisdrank en alcohol. En als je dan rond 4 uur lekker ligt te zonnen krijg je een ijskoud doekje, omdat het zo warm is. En soms ook nog weleens een stuk watermeloen.

Ja, het is allemaal perfect georgaganiseerd. En het is er zo mooi. Daarom heb ik natuurlijk wat foto's gemaakt. I'll show you...