Ik heb het weer voor elkaar. Ik mis hem, denk aan hem en verlang zelfs een klein beetje naar 'm. En dat terwijl ik in the first place nog zo voorzichtig was. Ik hield afstand (ha-ha) zodat ik niet wéér die inmiddels vervelende gemoedstoestand zou hebben die ik nu wél heb: verliefdheid. Oeps.

Het blijkt wat met me te doen, die afstand. Ik romantiseer het. En dat terwijl het zo moeilijk is, maar ook makkelijk. Het is ontzettend overrated, maar ook underrated. Volgens veel mensen maakt afstand een relatie of een verliefdheid niet mogelijk, maar ik ben het levende bewijs van het feit dat het - blijkbaar, oh my god - wél mogelijk is. En dat is kut als je mij bent. Het is kut als dingen niet lopen zoals je wil. Je zou me nu vast willen vertellen dat ik dan maar geen contact meer moet zoeken met jongens op het internet (mijn hemel, wat klinkt dat sneu) maar dat doe ik allang niet meer en zo wel, dan echt niet met de intentie om verliefd op ze te worden. Dit keer kwam het geheel onverwachts en zoals ik al zei, ik deed afstandelijk, zodat ik niet verliefd zou kunnen worden. Oh boy, how wrong I was. Ik heb het toch weer voor elkaar gekregen. Of beter gezegd, hij heeft het voor elkaar gekregen.

Liefde. Sweet, sweet love. Dit is een artikel over niets anders dan liefde. Verliefd zijn is leuk, geweldig, fantastisch. Hoe kan een persoon zo verschrikkelijk veel voor je betekenen, zoveel invloed op je hebben, zelfs als het over zou moeten zijn? En ook als er nooit iets is geweest. In dat geval is liefde stom. Als elk liedje je nog steeds aan hem doet denken en elke foto van hem het je nog steeds lastig maakt om normaal adem te halen, dan is liefde stom. En het is misschien overduidelijk dat dit artikel over een persoon gaat, anders zou het onderwerp niet eens in me opkomen. Maar hij zal het niet lezen, dus kan ik gerust een heel artikel wijden aan hoe ongelofelijk super stom liefde is...