For all the bloggers and writers out there: ever had moments where you knew what to write about, but didn't know how to start? That's my problem right now, though this is actually a way to start my blog post, haha. So, anyway, I thought it'd be nice to dedicate an article to my very own happiness, because damn, happiness is all around me lately and I feel so full of life and in peace with myself. It's great. In order to share my happiness with you, here's a list of the things that currently make me super happy!

Zo. Het is weer eens tijd voor een artikel waarin ik bespreek wat er de laatste weken allemaal zo'n beetje door m'n hoofd spookt. Rustig maar, het is niets negatiefs (want ik had afgesproken om niks meer negatiefs op mijn blog te delen). Het zijn gewoon wat hersenspinsel die naar mijn mening wel even gedeeld kunnen worden, want dat is eens in de zoveel tijd ook wel goed.

Wow, dat is lang geleden! Ik moet eerlijk zeggen dat bloggen niet meer een van m'n grootste hobby's is de laatste tijd. Of misschien is het dat wel, maar maak ik er gewoon de tijd niet voor vrij. Daarbij komt dat ik het ergens nog wel heel leuk vind om te bloggen, alleen zit er opeens zo'n negatief gevoel aan vast, omdat ik de afgelopen maanden over zoveel persoonlijke en negatieve dingen heb geschreven. Het laatste wat misschien een reden kan zijn voor de inactiviteit op mijn blog is het feit dat ik veel kritischer ben geworden wat betreft mijn eigen schrijven. En dat komt door school. Woorden mogen niet te vaak in een stuk tekst voorkomen, het moet objectief zijn (gelukkig is dit met blog posts niet het geval), vrij zijn van typ- en taalfouten en zo kan ik nog wel wat regels opdreunen. Het gaat er in ieder geval om dat ik dus langzaam word omgevormd tot de (bijna) perfecte journalist (eigenlijk redactioneel medewerkster, maar dat klinkt veel minder cool). Al deze nieuwe schrijfregels en de dingen waar ik nu altijd op let tijdens het schrijven, tasten mijn creativiteit op een of andere manier ook een beetje aan. En misschien moet ik daarom juist mijn blog gebruiken, om mijn plezier in het schrijven terug te krijgen. Niet dat ik schrijven voor/op school niet leuk vind, maar het is heel andere manier van schrijven dan dat ik voorheen deed.

Als ik er aan denk kan ik eigenlijk niks anders dan keihard gillen. Mijn motivatie om heel goed mijn best te doen op school is met een aantal wat procenten gestegen (niet dat ik dat niet al doe hoor. :P) en ik kan echt niet wachten tot het juni is. Aan de titel kunnen jullie misschien al een heel klein beetje raden wat ik jullie wil gaan vertellen. Het heeft iets te maken met Italië, ik ga namelijk in juni, ter eren van mijn eindexamen een paar dagen naar Rome!

Soms ben ik super vrolijk (de laatste tijd steeds vaker) en dan zet ik automatisch een vrolijk liedje op, vaak dans ik dan ook nog een beetje terwijl ik van alles aan het doen ben. Als ik dan een keer niet zo vrolijk ben luister ik eerst wat minder vrolijke liedjes, maar om dan niet in een visuele cirkel van verdriet te raken zet ik dan toch maar weer gauw een leuk liedje op waar ik meestal gelijk vrolijk van word. Mocht je behoefte hebben aan wat vrolijke nummers, dan zit je hier goed, want ik deel in dit artikel mijn top vijf van vrolijke liedjes met jullie. Veel plezier met luisteren!

Even een goed moment om van me af te schrijven, want ik zit op dit moment een klein beetje met mezelf in de knoop. Afgelopen dagen was ik zó vrolijk, (En als ik klaar ben met deze post vast ook weer.) en dan opeens... Bam, al het blije gevoel weg. Wacht, laat ik bij het begin beginnen...

Afgelopen woensdag moest ik al om 6 uur opstaan omdat ik om kwart over 7 in het ziekenhuis moest zijn. Die dag werd er namelijk een kijkoperatie uitgevoerd voor mijn stembanden. Daar is namelijk iets mee, maar om zeker te zijn van de 'diagnose' moest er dus eerst een kijkoperatie worden gedaan.


Zo gezegd zo gedaan, mijn wekker ging om half 6, (Moe dat ik was!) en ik zat om half 7 in de auto op weg naar het ziekenhuis. Ik was behoorlijk zenuwachtig, onder andere omdat ik niet zo'n sticker had gekregen waardoor de huid op je hand verdoofd voor het infuus, maar zo'n operatie is sowieso al zenuwslopend. Gelukkig kreeg ik in mijn (Eigen! Lekker luxe!) uitrustkamer zo'n sticker voor op mijn hand. Ook moest ik een paar pillen slikken. Na ongeveer een uurtje was het zover, ik werd naar een zaal gereden waar je klaar werd gemaakt voor de operatie. Ik kreeg plakkertjes op m'n borst, mijn bloeddruk werd gemeten en uiteindelijk moest dan echt dat rot infuus in mijn hand. Ondanks de verdovende sticker voelde ik toch de prik, maar het viel gelukkig wel mee. Voor ik het wist, viel ik in slaap.

Toen werd ik wakker. Ik kon niet lang wakker blijven want ik viel telkens weer in slaap. wat heel irritant was. Mijn keel deed een beetje pijn, ik was duizelig, maar voor derest ging het goed met me. Ik werd terug gereden naar mijn eigen uitrustkamertje, waar ik 4 uur moest blijven om uit te rusten. Toen mijn vader (Die natuurlijk mee was.) en ik ons begonnen af te vragen wanneer we ein-de-lijk naar huis mochten, kwam er een verpleegster vertellen dat de arts, die mijn operatie voor het grootste deel had uitgevoerdt, nog een gesprekje met ons wilde over de uitslag van de kijk operatie. Helaas was hij pas klaar om 5 uur met alle operaties, en daarna kon hij pas komen. We moesten dus nog 4 uur wachten, in dat kleine, saaie kamertje.

Ik had me inmiddels aangekleed en ik voelde me prima, het infuus was losgekoppeld, maar zat nog steeds in mijn hand wat erg irritant was. Na een tijdje kwam eindelijk de arts binnengewandeld. Hij vertelde dat het toch is wat hij dacht dat het was: Scheurtjes in mijn stembanden, die er door middel van nog een operatie, verwijderd kunnen worden. Maar dan kan ik wel een week niet praten. Maar dat heb ik er echt voor over. Wel jammer is dat één scheur waarschijnlijk niet weg kan worden gehaald, maar mijn stem zal wel flink verbeteren! Dat zei de arts.


Het is nu een dag na de operatie en ik voel me prima. Helaas had ik tijdens het avond eten even een 'down-momentje' omdat er werd gezegd dat ik geen wonderen moet verwachten. (Wat ik stiekempjes wel deed, that's me. ^^) Met andere woorden, ik werd van mijn roze wolk afgetrapt. Maar omdat ik dit nu lekker van me afgeschreven heb, (En het is ook gezegd tegen me tijdens het avond eten.) realiseer ik me dat ik inderdaad geen wonderen moet verwachten. Mijn stem zal echt wel goed genoeg veranderen. (Zo goed dat mensen niet meer vragen wat er met mijn stem is.) En het komt allemaal echt wel goed. Er kan in ieder geval iets aan gedaan worden, en dat vind ik zó onwijs fijn. Zo fijn dat ik sinds gisteravond weer helemaal mezelf ben: vrolijk. En dat wil ik graag zo houden, dus ik blijf positief en ik wacht wel gewoon af, mijn stem wordt heus wel beter, het komt allemaal goed.


Dit is een van de dingen die ik zo fijn vind aan bloggen, het van mij af kunnen schrijven van mijn gevoelens. Thank you my dear blog. ♥  En ik bedank ook jullie, voor het lezen van mijn -niet altijd zo interessante, zoals misschien deze?- artikeltjes. THANK YOU!



Afbeeldingen: WeHeartIt