Two of my writings.

Thursday, August 29, 2013

('Writings' klinkt veel cooler van ''schrijfsels''. :P)

Ik vind het leuk om te schrijven, al doe ik het niet vaak. Maar als er dan een keer een inspiratie bom ontploft in mijn hoofd kan ik uren met een stukje tekst bezig zijn. De dingen die ik schrijf zijn meestal mijn eigen gedachtes, en voor het grootste gedeelte bevatten mijn teksten het onderwerp 'liefde'. Liefde vind ik iets heel bijzonders. Het kan je onbeschrijfelijk gelukkig laten voelen, maar je kunt er ook behoorlijk van in de put zitten, dan maar niet te spreken over het geweldig blije gevoel wat het je geeft. Ook zijn de meeste tekstjes die ik schrijf in het Engels. Dit omdat ik Engels een mooiere taal vind dan Nederlands. In het Engels klinkt alles net iets dramatischer of zo, geen idee hoe ik het moet uitleggen. Hoe dan ook, ik wilde graag twee van mijn gedichtjes/verhalen/teksten, hoe je het ook wilt noemen, met jullie delen. Daarom vandaag dus twee daarvan, uiteraard met het onderwerp liefde.

Het eerste stukje tekst dat ik jullie wil laten lezen is eigenlijk meer een soort verhaaltje. Het verhaal gaat over een meisje met de droom om weg te lopen, met een speciaal iemand.




To be honest, I need someone I love who comes to my house on a beautifull, silent night. He will call my name, just loud enough so I can hear it. When I hear his voice, I'll leave note for my parents and with a backpack filled with memories like photo's, music and random but to me important stuff and ofcourse some money, clothes and my toothbrush, I'll walk downstairs. I will take a deep breath, a breath that will hold my tears. I'll go outside and close the door behind me. There he is. He's waiting before my house with his scooter or car, I don't mind, cause the thing that matters is that we'll get away. So I'll take place in his car or on his scooter and we'll get away. We'll go as fast as light, without knowing where we actually go. Because of the adrenaline in our bodies we'll forget the pain for leaving who we really love; Our parents. We won't talk alot, because we don't have to. Just by looking in each others eyes, we'll know that it's alright. We'll be listening to music maybe and we'll definetly laugh, because of nervousity and excitement. And then, when we finally have reached our destination, I will smile at him. A beautifull smile only he will ever see. "Thank you." I would say to you.

Ik hou van vage verhalen, verhalen waarbij je zelf kunt nadenken. Ik vind het leuk om heel gedetailleerd te schrijven en ik vind het heerlijk om te spelen met woorden en de manier waarop dingen gezegd kunnen worden. Het volgende stukje wat ik jullie wil laten lezen is een korter stuk tekst.

Trees will grow, but later on the leaves will fall. I hold you tighter 'cause I don't want to let you go. While holding you as tight as possible I ask myself: 'how can it be that nobody is afraid of what will come?' Deep in my heart I know the answer: We just ignore, like we do all the time. We just know that we can't survive without love, so we just try to make it last forever, although we know it'll end anyway. The lovely voice in my head tells the same poem over and over again. It's like a guide on how to survive the though life. Love is the most wonderfull thing on earth, but if it comes to an end it's the worst feeling you can imagine. The saddest part is that there always will be an end, no matter in which way. But, with that to know, I still can't live without taking the risk to not love you.

Dit stukje tekst is erg dramatisch, maar ergens is het wel waar, overal komt een einde aan, dus ook aan het fijne gevoel van verliefdheid. Je kunt afgewezen worden, het kan uitgaan, of je vriend of vriendin kan bijvoorbeeld ook te komen overlijden. (Weer heel dramatisch, pfoe.) Laat me weten wat jullie van mijn gedachtespinsels aka. schrijfsels vinden! Schrijven jullie weleens en waar schrijven jullie dan over?

1 comment :

Theme by: Pish and Posh Designs