Als voetbal noob en iemand die er ook niks aan vind, is het misschien niet zo gek dat ik aan het begin van het WK zei dat het wereldkampioenschap me niks boeit. Aan het begin ja, want vorige week woensdag zat ik toch achter de buis gekluisterd terwijl de spanning door mijn lichaam gierde. Zelfs als voetbalhater kan je er niks aan doen, het gebeurt gewoon. Je wordt er vanzelf in meegezogen. Ik heb het over de vaderlandsliefde tijdens het WK, wat groeit naarmate jouw land vaker wint. Zo ook bij mij. Hoewel ik aan het begin van het WK zei dat ik alleen maar naar de finale zou kijken, en alleen als Nederland erin zou staan, heb ik ook woensdagavond weer de wedstrijd gevolgd. En dan bedoel ik niet het volgen van de stand via Twitter en Facebook, maar echt meekijken, bijna tegen de televisie aangeplakt zitten, which is a very rare thing in case there's football on tv. Nederland won van Australië. En toen boeide het WK me opeens wel...